Verliefd zijn in het verpleeghuis, liefde voelen voor verschillende mensen. Voor je vriendin die je niet elke dag ziet en de liefde die opbloeit in het verpleeghuis…
Dhr. G. bedachtzaam: “Ik heb de indruk dat ik mezelf nogal bezet heb. Dat de afgelopen periode stond in het teken van of ik er goed aan doe om met Fien (pseudoniem) door te gaan. Ik heb geen zin om het uit te maken met haar, maar het is een spanningsveld waar ik niet gemakkelijk ‘ja’ op zeg en zich voornamelijk innerlijk afspeelt. Het is een punt waar ik over na aan het denken ben.
Dat is het belangrijkste punt op mijn kerfstok. Nee, dat kun je zo niet zeggen.
Het is nog te vers. Ik vind het eigenlijk heel erg dat ik nu met Fien wel leuke dingen beleef en dan weer twijfel is of dat wel goed is. Is dit wel goed? We zien elkaar regelmatig in de weekenden.
Ik weet dat ik de afgelopen periode het ook moeilijk heb gevonden en ik weet niet of ik dat goed weer kan geven. Of ik genoeg distantie van heb van Fien. Ik ben nog steeds gek op haar en voel me verbonden met haar. Dat is één van de dingen die een rol spelen.
Ik voel dat ik weer in de problemen zit en denk in vraagtekens en niet in de oplossingen. Ja, ik weet eigenlijk niet of ik het verder weet. Mijn vriendin komt over veertien dagen weer terug van haar vrijwilligerswerk in het buitenland. Ze is altijd mijn vriendin geweest, ook als ik haar niet zag. Maar die woorden kan ik ook gebruiken voor Fien, al is het anders. Ook op haar ben ik verliefd en dat geeft complicaties die ik moeilijk vind, die ik met moeite ontrafel en werkbaar maak.
Verbondenheid met Fien of met mijn vriendin…emotie van nooit meer…van absolute betrouwbaar… heb ik met haar en daarop terug kunnen vallen. We woonden bij elkaar in de buurt, wat ook een praktisch voordeel was. Maar nu zijn twee jaar verder en is het ook veranderd. Maar de emotie is bij beide aanwezig.
Ik heb me gerealiseerd dat je van twee mannen of vrouwen kunt houden. De liefde is niet zo alles omvattend dat hij alles op eist. Maar het is een orgaan dat open staat voor ieder ander mens. Ik moet het doen met wat ik heb. Niet in negatieve zin maar in positieve zin.
Mijn dochter is enthousiast en blij voor mij dat ik Fien…of dat ik… eh, hé wat zei ik nou…?
Het ligt zo dicht op de huid zodat je er makkelijk langs fietst en niet meer hoort wat er staat…”

