Storm is gebeten door een andere hond, Irene is in het weekend met hem naar de dierenarts geweest die zijn vacht een stukje heeft weggeschoren en de wond heeft behandeld. Storm heeft er gelukkig weinig last van en komt vrolijk iedereen begroeten. Zijn de bewoners wel eens in het weekend naar de dierenarts geweest?
Mw. F. bedachtzaam: “Goed kijken hoe die (de hond) reageert en anders een dag later na het weekend.”
Mw. K. knikt instemmend: “Het weekend is duur, de dierenarts is al duur, maar in weekend is het nog duurder.”
Mw. O. peinzend: “Ja, met pijn, maar dan was het nodig, niet voor de flauwekul.”
Mw. T. met een glimlach: “Eén keer. Maar mijn man ging altijd naar de dierenarts. Ik vond het te zielig. Het kost een hoop geld als je zondags gaat.”
Hebben de bewoners voor ze hun hond kochten nagedacht over de kosten die het met zich meebrengt?
Mw. H. ontkennend: “Niet over nagedacht, ik had gewoon geld. Ik heb altijd een Labrador, Frodo, gehad en daarvoor Basset hound, Bilbo.”
Mw. C. glimlachend: Ik heb nooit een hond gehad, ik hou wel van honden maar gewoon geen hond gehad.”
Mw. W. met een glimlach: Ik heb een hond gehad tot het einde, van puppy af aan.
Heeft u nagedacht wat voor soort hond u wilde hebben?
Mw. W. lacht: “Nagedacht? Nee! Ik vond het altijd leuk. Ik had alleen Ginger. Ze was niet heel groot, maar ook niet heel klein. Zo groot ongeveer”. (Mw. wijst met haar hand een middelgrote hond aan). Stralend: “Het was een schat, een lieverd.”
Is ze oud geworden?
Mw. W. bedachtzaam: “Dat weet ik niet meer, dat is me ontgaan. Ik was te jong. Ik was een kind. Ik was jong. Kinderen vinden het altijd leuk, maar het verveelt ze ook gauw. Maar bij mij was die (Ginger) altijd meteen op nummer één.
Mw. W. lacht: “Ze weten het gewoon als je ging wandelen.”
Had mw. B. honden in Suriname?
Mw. B. knikt: “Wij hadden honden geen vuilnisbakkenras hoor, mijn vader ging jagen en nam de hond altijd mee. We woonden aan het einde van een familiekolonie van boeren. Waren konijnen en de honden zelf jaagden ook mee. Ze haalden het geschoten wild ook op. Er waren de laatste jaren ook minder koloniën. De honden zaten op het laatst te kijken zo van: ‘Haal je eigen jacht maar op’ (Mw. B. lacht hartelijk).
Mw. N. straalt: wij hadden een Sheltie (Shetland Sheepdog). Zo’n kleine die de schapen bijeenhield. Hij heette Maddock.
Mw. Z. knikt haar vrolijk toe: “Daar kun je goed de klemtoon op zetten bij het roepen. Mad…Dock….”

