Tijdens de ontmoetingsgroepen komt alles te sprake. Een gesprek dat door Storm begint met honden op het erf in Suriname, gaat over in fietsen in Wanica, tot de suikerrietplantage in Commewijne en het drinken van rum of een andere drank.
Mw. Z. belangstellend: “Ben je in Wanica gefietst? Dat is een plantage waar verschillende mensen wonen. Paramaribo is de hoofdstad van Suriname. Commewijne is de grote plantage. Daar werken veel mensen. Nee, het was geen slavernij. Het was een gemoedelijke plantage.”
Zo komen we te praten over Surinaamse rum, Borgu. Houdt mw. L. van rum-cola?
Mw. L. glimlachend: “Ja hoor, op z’n tijd, ja. Meestal met cola erdoorheen.”
Mw. P. nadenkend: “Wat moet je proeven?”
Mw. L. lachend: “Rum puur? Nee hoor. Niet puur, ik kijk wel uit.”
We luisteren en zingen mee met het lied:’Rum and Coca-Cola’ van de Andrews Sisters.
Dronk Mw. H. ook rum? Of een glaasje wijn?
Mw. H. knikkend: “Wijn vind ik lekker.”
Rood, wit of rosé?
Mw. H. lachend: “Alle drie.”
En hebt u een favoriet?
Mw. H. bedachtzaam: “Nee…”
Mw. L. proestend: “Ze zijn allemaal lekker.”
Drinkt u af en toe alcohol?
Mw. P. met overtuiging: “Heeeeel weinig. Met mate! Dat is zo. Alles moet je met mate drinken.”
Dhr. Y. bedachtzaam: “Bij een begrafenis. Het wordt gedronken bij een begrafenis.”
Welke drank?
Dhr. Y. bedachtzaam en glimlachend: “Maakt niet uit. (…) Nee, niet bij het eten. Maar bij een begrafenis wel. Alle flessen onder tafel. (knikt) Het is een eerbetoon.”
Mw. P. knikt hem toe: “Er wordt bij overlijden wel gezongen. Maar niet om te proosten.”
Dhr. Y., lachend: “Je ziet ze niet (bedoeld: de flessen), ze liggen onder tafel.”
Mw. P. knikt dhr. Y. vriendelijk toe: “Niet om de doden te eren. Maar om een beetje de familiesfeer te zoeken … te delen met elkaar. Dan verdwijnt het verdriet een beetje. Je zoekt een beetje de liederen die de levensloop van die persoon heeft. Die een beetje een sfeer creëren….”
We zingen “Droomland”.

