Ga naar de inhoud

Juweeltje over blijven werken

Juweeltje blauw

“Ik ben aan het denken over de toekomst, want ik ben 83. Dat betreft dan mijn eigen toekomst qua werk. Zit nog altijd te hannesen, heb ik nog een toekomst eind september? Want dan worden de briefjes verdeeld.

Haakje blijft, dat het terug naar de werkperiode gaat. Dat 83 oud is, maar deze beperkte grens niet prettig is en waar ik aan blijf haken en geen afstand van wil nemen lijkt het. Ik vind het prettig dat je nog eens herhaalt wat juridisch niet kan, maar is dus voorlopig onvoldoende om te blijven hangen. Want ik blijf haken dat ik het dus wel kan, deze thema’s zijn belangrijk geweest. Het houdt je bij de les en vind ik prettig, beperkend tot dat onderdeel dus …

Het zal waarschijnlijk… als ik het overzie… ik ben al zolang bezig met deze thema’s dat dat nog wel een tijdje blijft.

Ik geef mezelf geen hoge score dat het niet meer zo zal zijn, het moet zijn eigen weg gaan. Natuurlijk wel wat binnen de rooms katholieke kerk mogelijk is, dat overzie ik wel.

Het blijven van de ankerpunten, als ik het zo formuleer, wat is dat anker punt dan? Wat ik hier bespreek met jou of…?

Ik heb hier wel eens gezegd dat het celibaat een soort ankerpunt is voor een oprecht eigen keuze van navolging van Christus. Maar ook dat inzicht, dat maakt het voor mij niet makkelijker en eh en het is wel zo dat ik op dat punt wat vervolggesprekken in mijn hoofd heb.

Ik ben er nog niet. Of misschien ook wel, Ja… nee… ja… nee. Ik weet het even niet.

Ja, alles overziend ben ik heel wisselend van gedachten om de toekomst in elkaar te brengen. Klinkt wel erg positief… of wil ik niet dat het positief is? Zo zit ik ook dubben. Ik dub over mijn toekomst.

Is dus niet vanwege mijn redelijke gezondheid dat ik een goede toekomst heb. De bekende thema’s die we hebben besproken, de veiligheid maar ook de uitdaging. Ik ben iemand die tot vrij laat in zijn leven nog mee draaft. Dat is een aspect dat ik nog niet zo heb besproken, maar ook wel degelijk op de achtergrond voedt en in beweging houdt.

Ik moet zeggen dat ik het ook bijzonder vindt dat jullie zo voor mij in de bres springen. Niet in de zin van… verbergen maar… nu ben ik de zin kwijt.

Ik heb ook niet meer de daadkracht om te zeggen wat ik vind, wat ik belangrijk vind. Het lijkt wel alsof dat afgezwakt is en eh dat ik het ook vermoeiend vind. Hou het me te goede, als ik hier moeilijke woorden… Ik kan niet zo gemakkelijk. Ik vind het moeilijk. De begin gesprekken waren betrokken en emotioneel en mijn hele leven stond op zijn kop en ik was daarbij.”

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *