Dementees portret Sanguilla Vabrie
Juweeltje

Juweeltje uit het Dementees

“Het leven is een schatkamer met drukke straten en zingende boodschappen”​

Sanguilla Vabrie

Ik word geraakt door de expressie en het gevoel van verleden bij Dementees en daar komt een herinnering en ook een herkenning naar voren. Ik ben zowel in mijn persoonlijk leven als in het beroep in contact gekomen met ouderen die met dementie kampen en dat is één van de redenen waarom ik mijn bijdrage lever aan dit project. Iemand die mij vanaf kleins af heeft gestimuleerd om verhalen te vertellen, was mijn opa en mijn bijdrage is ook ter ere aan hem.

Ik hoop dat dit project, Spoken Word X Dementees, door de woorden van verschillende kunstenaars de betekenis van haar visie kan uitspreken en uitdragen. En dat het project mensen van diverse lagen kan helpen om dementie beter te begrijpen en te bevatten.

Ik heb aan drie grote theaterproducties mogen werken waaronder een productie van

  • Thea Doelwijt, ‘Op weg naar vrijheid’
  • Anita Plowell, ‘1862 Plantage Strubbelingen’
  • Richardo Tuinfort, ‘Ode aan Oscar Harris’
 

Verder studeer ik en ben ook werkzaam als Social worker. Ik heb aan diverse schrijfprojecten mogen werken en mijn bijdrage mogen leveren. Onlangs heb ik nog een creatieve schrijfworkshop gegeven aan kinderen in de leeftijd van 4 t/m 12 jaar.”

Wat willen zij van me? 

Rustig aan tafel, bij blokken van de zon, 
Een sirene van mijn gedachten 
Gerustgesteld door het leven dat ik heb doorlopen, 
Niets wordt mij afgenomen, ook al word ik opgenomen 
door het grafstuk 
opgedragen in het vuur 
minuten mij zo dierbaar, waar familie voortduurt 

Ik ken ze niet meer, ik voel ze wel 
Met troost, nimmer aan het twijfelen 
Een verlaten stuk, uit een vergeten ogenblik 
Afgedwaald, 
Vanuit de oorsprong over mijn geluk 
Waaruit vreugde daalt, God voorziet 
Een zachte stem, stralend op aard 

Ik ken ze niet meer, ik voel ze wel 
In de afgelopen uren, maak ik stille schreden 
Herzeg alles uit mijn verleden 
Als de knuffel voor mijn ziel
Het forum van buitensluiten door de redenen van dubbel verdriet 
Dichter dan de emotie, van 
Uitgesproken woorden 
Vertaald in een murmelend verhaal 

Ik ken ze niet meer, ik voel ze wel 

©Sanguilla Vabrie

Elke dag is nieuw,

De melodie dat mijn ogen opent 
‘’Goedemorgen, wat ben ik blij dat jij er bent’’

Het knuffelen van mijn ziel is dichter dan de emotie uit, gesproken woorden 
Het woestijn van mijn geestelijke strijd, 
Dit arbeid blijft mij fataal

De dood is geen afscheid, het begin van een ander verhaal 
Het bijdragen van nieuw leven, tussen 
Het graf van mijn ouders 
Bezit het leven van mijn broertje 
De woorden die mij verzorgden 
De baarmoeder waaruit wij bestonden, 
Droegen het katholiek 
Zongen in protestants, de taal van vrede en verlossing

Ik verzoek het graf, niet zonder toestemming 
Een opstapeling van verschillende soorten te ontdekken 
Gepaard met de daden van het neerleggen 
‘’Tot stof is Gij gemaakt en tot stof zult Gij wederkeren”

Een zorgzaam gevoel waar ik dagen in huwelijk verkeer, terwijl 
Verstand mij ontleerd sociale contacten te onthouden 
De vrijheid van mijn ‘’eigen tijd’’ in te delen 
Een eigen aardig rolpatroon innemend

Ik gooi naar de hemel, slaap tussen de wolken 
Berust mij bij de mineralen van een regenboog
‘’Djarang wiwit cilik”

Ik geloof, dat ik gister terug heb mogen brengen, 
Vandaag niet heb gezien 
Zodat ik morgen beter kan begrijpen, bij het hart neerleggen

In de glimlach blijft mijn herinnering aanwezig,
Aandachtig in het gedenken, betrekking op het verleden 
In de geheugen van mijn levensloop 
Het huis waar ik een kaars heb neergelegd, komen de levenden en de doden

In een achtbaan van een eigen taal, dementees is mijn verhaal 

©Sanguilla Vabrie